✍ایلام رسانه _ نعمت اله آرمان نیا

🔹اینجا “شهرک قدس” در حاشیه جنوبی شهر ایلام، زنی درِ خانه را باز می کند. شوهر او چند سال پیش سکته کرده، روی ویلچر است، حرف نمی زند، نمی تواند؛ تشکر را با لبخند نشان می دهد، اما چشمانش منتظر است. دخترشان دبیرستانی است، ورزش می کند، دارای مقام استانی در رشته کاراته است، همچنان باشگاه می رود.

🔹اینجا “بانقلان” است. در حاشیه غربی شهر ایلام. مادری با دخترِ طلاق گرفته اش، در اتاقی حدوداً 10 متری زندگی می کنند. فرشی 9 متری دریافت می کنند. دفترچه اقساط وامشان را نشان می دهند که چند قسط آن پرداخت نشده است.

🔹اینجا “چالسرا” است، باز هم در جنوب شهر ایلام. دختری با مادر و ناپدری اش زندگی می کنند. درآمدی ندارند. یخچال و اجاق گازی دریافت می کنند.

🔹علی موسی نژاد استاد جامعه شناسی، جامعه شناسی را اینجا در میان مردم مشق می کند. اخلاق را پاس می دارد. یتیمان را می نوازد. نگران سرنوشت دختران محروم از پدر است. مریضان را دوا می آورد. اقساط وام بانکی چند خانواده را پرداخت می کند. آشپزخانه های حاشیه نشینان را به اجاق و یخچال مجهز می کند و کف خانه آنها را مفروش. هزینه مدرسه، تحصیل و باشگاه فرزندان آنها را پرداخت می کند. با زن افسرده از تجاوز گفتگو می کند؛ او در دانشگاه، جامعه شناسی طلاق را درس می دهد. با پسری که از خودکشی جان سالم به در برده است، گرم می گیرد؛ موضوع رساله دکتری او جامعه شناسی خودکشی است. اندازه پوشکی که قرار است به برخی خانواده ها بدهد را دقیق می داند. کوچه پس کوچه ها را به خوبی می شناسد، آدرسها را گم نمی کند، اشتباه نمی گیرد. خودش می گوید خودرو زیر پایم مدل 90 اما هوشمند است! و آدرسها را دقیق نشانم می دهد. دفتر یادداشتی دارد که اسامی کمک گیرندگان(1100 نفر) را در آن دارد. 50 بیمار سرطانی، 4 نفر ترنس، 23 بیمار ام اس، خانواده دارای 5 معلول، بیماران دیالیزی، زن دوبار طلاق گرفته، بیمار دارای شکاف لب و کام، معلول جسمی و روحی، زوج نابارور، زلزله زدگان، بچه طلاق، و غیره جزو لیست اوست. در این دفتر اما فقط اسم است و عنوان کمک ها. درباره هر کدامشان که بپرسی نیم ساعت در موردشان صحبت دارد. می گوید دفتر دیگری در خانه دارد که جزئیات بیشتری در آن ثبت است.

🔹موسی نژاد به هر نحوی می خواهد و تلاش می کند تا زندگی را در این گوشه، روشن نگه دارد. گرفتاران را سرپا نگه می دارد. امیدشان را زنده می کند. با آنها دوست است. اما منتقد مسئولان است و از آنها مطالبه گری می کند.

🔹دعاهای خیر پشت سرش، روشن کننده جلوی دید او در این شبهاست. شوق امیدِ نگاهِ آن دختر دانش آموز، بیمه مسیر اوست. لبخند آن مرد ویلچر نشین، امید سالهای بعد اوست. او کمک های مردمی را از سراسر کشور جمع می کند و آنها را به خانه های تاریک می رساند، به آن امید که روشنی بخش آنها شود. اخیراً یکی از خیرین مشهدی که او را از نزدیک ندیده و صرفاً از فعالیتهای نوع دوستانه اش اطلاع پیدا کرده، 50 میلیون تومان برای محرومان به حساب او واریز کرده است.

🔹اینها مشقِ عشق است، تکلیف همه ما.
کسی نیک بیند به هر دو سرای
که نیکی رساند به خلق خدای(سعدی)