9- در طول تاریخ این ایل، شاید بعضی طوایف ملکشاهی مشکلات بین خودشان را با گلوله حل کرده باشند اما بعید است کسی توانسته باشد از بیرون با اسلحه اختلافات آنها را از ریشه حل کند. حتماً نیروهای نظامی و امنیتی ساکن در ملکشاهی هم اینها را به خوبی می‌دانند. خبر ندارم که دقیقاً چه کسی دستور شلیک داده؟ آیا چاره دیگری برای پراکندن معترضان نبود؟ معترضان مسلح به سمت نهادهای نظامی شلیک کرده‌اند؟ نیروهای نظامی گاز اشک‌آور نداشتند؟ و … اما این را می‌دانم که این گره را گلوله باز نمی‌کند، اگر کسی از دو سو تخلف کرده است شفاف محاکمه شود تا هزینه آن را همه مردم یا کشور ندهد.

10- نکته تلخ دیگر ماجرا این است که ملکشاهی مثل بسیاری دیگر از شهرهای استان ایلام گرفتار بیکاری است، صنعت و کارخانه چندانی وجود ندارد، وضعیت کشاورزی پر رونق نیست و بسیاری از جوانان به سمت نظامی‌گری می‌روند و به استخدام نهادهای نظامی و امنیتی در می‌آیند. تقریباً خانواده‌ای در این شهر نمی‌توانید پیدا کنید که جوانی در لباس نظامی نداشته باشد، دردناک است که با چنین بافتی شاهد چنین تراژدی هستیم.

و حرف آخر اینکه مقامات استانی دقیقاً کجا هستند؟ چرا باید رئیس جمهور قبل از آنها دستور رسیدگی بدهد؟ استان ایلام، استانی کوچک با کمتر از یک میلیون جمعیت است که تقریباً تمام طوایف و ایلات همدیگر را می‌شناسند و گاهی یک ریش گرو گذاشتن کار صد دستورالعمل و بخشنامه را انجام می‌دهد، انتظار می‌رفت و می‌رود آنها نقش‌آفرینی بیشتری بکنند نه اینکه چشم به دهان تهران بمانند و بعد موضعگیری کنند.

به دلیل تنگ‌نظری، فیلترگذاری‌های متعدد و حساسیت‌های بی‌اندازه، ایلام سالهاست به مرکزی برای تمرین مدیریت افراد غیربومی و بعد رفتن به استان‌های بزرگتر تبدیل شده است. زمین تمرین، سکوی پرتاب!

مردم این استان اندازه کافی در جنگ تحمیلی مال و جان و جوانی داده‌اند، پس از جنگ هم فقر و محرومیت را تحمل کرده‌اند، در مسیر کربلا میزبان شایسته و فروتن میلیون‌ها ایرانی بوده‌اند و شایسته این رفتارها نیستند، شایسته تحمل این همه رنج نیستند. این درخواست و التماس برای ترحم نیست، وظیفه شماست که قدم واقعی بردارید نه اینکه صرفاً در سفرهای استانی با گفتن جملاتی مثل «مردم سلحشور! مردم فداکار! مردم قهرمان! مردم محروم! و …» رای و سوت و کف بخرید!
انتهای پیام/