✍معصومه بختی
آسمان امروز رنگ دیگری دارد،رنگی که نه از سپیده دم است و نه از غروب تابناک، بلکه از غبار سوگواری و سیاهی فقدانی است که نمی‌توان با کلمات توصیف کرد.

خیابان‌ها، از تهران تا هر گوشه‌ی این خاک، امروز سنگین است، سنگین از وزن نگاه‌های بی‌قرار و قدم‌های لرزانی که در جستجوی سایه‌ای هستند که دیگر بر این زمین نیست.

در میان این هیاهوی سکوت، در میان این جمعیتِ بی‌شمار که با دل‌هایی پاره‌شده گرد آمده‌اند، تنها یک ناله و یک حس در میان همه طنین‌انداز است، که هر بار از میان گلوهای سوخته بالا می‌آید: باورم نیست دگر نبینم روی تورا…

این فقط یک جمله نیست؛ این فریاد ناخودآگاه ملتی است که معنای پناه گرفتن در سایه‌ی نگاه یک رهبر را از یاد برده‌اند.

این یعنی باور نکردن این حقیقت که آن چهره‌ی مقتدر، آن چشمانی که در تاریکی‌ها راه را نشان می‌دادند، و آن لب‌هایی که تنها از عدالت و مقاومت سخن می‌گفتند، اکنون در میان پوشیده‌ی پارچه‌های رنگین و در میان میان آسمان و زمین، در میانه‌ی راهِ ابدیت قرار گرفته‌اند.

پیکر مطهر، در میان دست‌های لرزانِ ملت، از میان جمعیت می‌گذرد. هر دست که به تابوت نزدیک می‌شود، گویی می‌خواهد ذره‌ای از آن نور را در خود نگه دارد تا در سیاهی این روزها گم نشود.

جمعیت، نه به عنوان تماشاگر، که به عنوان فرزندانی که پدرشان را در میانه‌ی میدان نبرد از دست داده‌اند، در حرکت است.

گریه‌ها، نه از روی ضعف، که از سرِ حیرت است،حیرت از اینکه چگونه می‌توان این حجم از عظمت را با چشمِ عاری از اشک دید؟ «باورم نیست… این کلمه، مرز میانِ حقیقت و خیال است.

حقیقت این است که او رفت، اما باورمان نمی‌شود که آن حضور گرم، آن فرماندهی صبور و آن روح بی‌باک، دیگر در میان ما نیست تا با نگاهش به ما اطمینان دهد که راه، درست است.

خداحافظ پدر ایران،خداحافظ….🖤🖤🖤